یادم هست یک روز بعد از پایان جلسه‌ای در یک مجموعه دولتی، هفت، هشت نفر نشسته بودند و من به تنهایی تلاش می‌کردم یک مساله بدیهی را برای آنها توضیح بدهم اما آن را نمی‌پذیرفتند. بعد از جلسه، از مرکز شهر تا امیرآباد پیاده راه رفتم و با خودم صحبت می‌کردم. در مجلس و سازمان‌های نظارتی نیز شرایط مشابهی را تجربه کرده‌ام.
برای حمایت از مردم، صنعت دارو باید سرپا بماند. شاید بتوان درباره بسیاری از اتفاقاتی که در این سال‌ها رخ داده، خاطرات و روایت‌های زیادی نوشت. همه ما ریشه در خاک این مملکت داریم و باید هر آنچه در توان داریم برای کشور به کار بگیریم.
سندیکا و صنعت دارو خانه ماست. همان‌طور که در مراسم افتتاحیه نمایشگاه ایران‌فارما نیز گفتم، هیچ چیز مهم‌تر از این نیست که در تامین داروی کشور کوتاهی نکنیم؛ سایر مسائل در برابر این هدف، حاشیه محسوب می‌شوند. امیدواریم بتوانیم در برابر مردم سربلند باشیم.
