چیزی که در چند روز اخیر من را به فکر واداشته و سخنرانی‌های مختلف را درباره آن گوش کرده‌ام، این است که حتی کشورهای توسعه‌یافته‌ای مانند فرانسه و آلمان، با آن سطح از علم، فناوری و توان اقتصادی، نگران افزایش تعرفه‌های آمریکا هستند و همین نگرانی آنها را به پذیرش برخی خواسته‌ها و حتی سکوت در برابر مسائلی وادار می‌کند که لزوما با سیاست‌هایشان همخوان نیست. صرفا تهدید به افزایش تعرفه می‌تواند چنین فشاری ایجاد کند.
در مقابل، مردم ایران، از اقشار مختلف جامعه گرفته تا دانشمندان، دانشگاهیان، دانشجویان، پزشکان، مهندسان و فعالان اقتصادی، حدود ۲۵ سال است سخت‌ترین تحریم‌ها را تحمل می‌کنند و با وجود همه مشکلات، همچنان ایستاده‌اند. البته معتقد نیستم وضعیت اقتصادی موجود، حق مردم است و از این شرایط خوشحال نیستم اما فکر می‌کنم در کنار همه مشکلات باید به این هم نگاه کنیم که جامعه ما تا چه اندازه توانسته است مقاومت کند و برای توانمندی‌های خودمان ارزش قائل شویم.
باید به پزشکان، مهندسان، استادان دانشگاه، دانشجویان و همه کسانی که در این شرایط در کشور مانده و کار کرده‌اند، افتخار کنیم و قدر آنها را بدانیم. فارغ از همه اختلافاتی که با یکدیگر داریم، هیچ‌کداممان دوست نداریم ایران و ایرانی با نگاه تحقیرآمیز دیده شود. اشتباه و خطا هم داشته‌ایم و بحث من انکار آنها نیست؛ حرفم این است که در شرایط سخت، قدر استقامتی را که در کنار مردم داشته‌ایم بدانیم.
در روزهای جنگ، تحریم و فشار اقتصادی، باید بیش از هر چیز به مردم فکر کنیم. میلیون‌ها نفر امکان مهاجرت ندارند و فشار اقتصادی را هر روز احساس می‌کنند. در عین حال، افرادی هم بوده‌اند که امکان مهاجرت و زندگی با شرایط بهتر را داشته‌اند اما مانده‌اند و برای مردم کار کرده‌اند. پزشکان متخصص و فوق‌تخصصی که می‌توانستند در کشورهای منطقه با امکانات بیشتری فعالیت کنند اما در ایران ماندند، نمونه‌ای از این افراد هستند. باید قدر این سرمایه‌ها را بدانیم و دستکم به یکدیگر انرژی بدهیم چون احساس می‌کنم انرژی و توان روانی جامعه در حال کاهش است.
