در یکی دو سال اخیر، یکی از اصلی‌ترین موضوعاتی که در سندیکا پیگیری کردیم، میزان ارز تخصیصی به صنعت دارو بود و پیگیری این موضوع فشار بیش از حدی را بر ما وارد کرد.
با توجه به افزایش تعداد تخت‌های بیمارستانی، رشد تعداد فارغ‌التحصیلان پزشکی و افزایش مراکز درمانی، انتظار بیشتری برای تامین دارو در کشور وجود دارد اما هم‌زمان بحث کاهش میزان ارز مطرح می‌شود و مشخص نیست دلیل آن چیست. چند سال است که تلاش می‌کنیم این اتفاق رخ ندهد و در سخت‌ترین شرایط، میزان ارز تخصیصی را حفظ کرده‌ایم.
برآورد ما این است که فرآورده‌های سلامت‌محور از جمله دارو سالانه به حدود ۶ تا ۶/۵ میلیارد دلار ارز نیاز دارند اما هیچ‌گاه نتوانسته‌ایم بیش از ۴/۵ تا ۴/۶ میلیارد دلار دریافت کنیم.
در ابتدای هر سال نیز معمولا با کالاهایی که به صورت حداقل اسناد در سال گذشته وارد شده‌اند، مواجه هستیم. این موضوع یکی از معضلات اصلی است که با وجود تمام فشارهای موجود، متاسفانه توجه کافی به آن نمی‌شود.
موضوع دیگر این است که حتی زمانی که اسناد موردنیاز را ارائه می‌کنیم و تلاش می‌کنیم بخشی از مشکلات کشور را حل کنیم، در مرحله تخصیص ارز و تعیین قیمت ارز برای فرآورده‌ها با مشکل مواجه می‌شویم. این مساله نیز فشار زیادی به شرکت‌ها وارد کرده و موجب نارضایتی فعالان صنعت شده است.
موضوع دیگری که فشار زیادی به ما وارد می‌کند، ضرورت تفکیک صنعت بیمه از صنعت تولید است. ما معتقدیم این دو حوزه باید از یکدیگر جدا دیده شوند.
مسائلی که سندیکا پیگیری می‌کند، عمدتا مسائل خارج از سازمان غذا و دارو است و نه مسائل داخلی سازمان. برای مثال، درباره میزان ارز، سهم ارز ترجیحی، ارز مبادله‌ای و سایر انواع ارز، سندیکا پیگیری‌های خود را انجام می‌دهد.. برای نمونه، نوع ارز یا مشکلات مربوط به مسیرهای انتقال ارز مانند یوان و کونلون می‌تواند برای شرکت‌ها مشکل ایجاد کند و سندیکا زمان زیادی را برای پیگیری و رفع این مسائل صرف می‌کند.
با تلاش‌های سندیکا و سازمان غذا و دارو، میزان ارز دریافتی نسبت به سال گذشته تا حدودی افزایش یافته اما این افزایش همچنان در چارچوب سهمیه تعیین شده است. یکی از مهم‌ترین تلاش‌های ما این بود که در نیمه نخست سال بتوانیم ۷۰ تا ۸۰ درصد ارز موردنیاز را دریافت کنیم اما متاسفانه در این زمینه توجه کافی صورت نمی‌گیرد.
در حال حاضر تلاش می‌کنیم میزان ارز تخصیصی نسبت به سال گذشته حدود ۲۰ درصد افزایش پیدا کند اما اینکه این ارز در نهایت دقیقا به چه کسی اختصاص پیدا کند، در اختیار مسوولان مربوطه در سازمان غذا و دارو یعنی آقایان پیرصالحی و عبداللهی اصل است.
هر میزان ارزی که به صورت ماهانه به سازمان اختصاص پیدا می‌کند، توسط رئیس سازمان بین بخش‌های مختلف تقسیم می‌شود. برای مثال، بخشی به تجهیزات پزشکی، بخشی به دارو و بخشی به شیرخشک و غذای رژیمی اختصاص پیدا می‌کند و سهم هر بخش به واحدهای مربوطه ابلاغ می‌شود.
برای نمونه، اگر در یک ماه ۳۰۰ میلیون دلار ارز اختصاص پیدا کند، حدود ۴۰ میلیون دلار به شیرخشک و غذای رژیمی اختصاص می‌یابد و باقیمانده بین دارو و تجهیزات پزشکی به صورت مساوی تقسیم شود. در واقع همیشه سهم دارو و تجهیزات پزشکی در تخصیص ارز به صورت مساوی بوده است
البته در بخش دارو، علاوه بر دارو، مواد اولیه دارویی، ملزومات دارویی و واکسن نیز قرار می‌گیرند. برخی معتقدند واکسن نباید در سهم دارو محاسبه شود اما در عمل در سهمیه ارزی دارو قرار گرفته است. تجهیزات پزشکی نیز سهم مستقل خود را دریافت می‌کند.
در مدتی که با مسوولان سازمان غذا و دارو کار کرده‌ام و اعداد و اطلاعات بانک مرکزی را نیز بررسی کرده‌ام، معتقدم در تقسیم این سهمیه‌ها، عدالت رعایت شده است.
