ما واقعا روزهای سختی را پشت سر گذاشته‌ایم. چهار دوره عضو هیات مدیره و دو دوره رئیس سندیکا بودم و در این سال‌ها شرایط بسیار متفاوتی را تجربه کرده‌ایم.
در دوران کرونا، روزهایی بود که همراه با آقای خیرآبادی مقابل سوله‌های داروپخش می‌ایستادیم تا همکاران واکسن دریافت کنند. نکته دردناک این بود که در بین این همه نیرو که مشغول خدمت بودند، برخی مدیران شرکت‌ها حاضر نبودند در کنار کارکنان خود حضور داشته باشند.
روزهای تحریم نیز برای ما دشواری‌های زیادی داشت و در زمینه تخصیص و تامین ارز، بارها کارها به بن‌بست می‌رسید.
در روزهای جنگ هم خاطرات بسیار تلخی داریم. با وجود هشدار تخلیه تهران، می‌شد استرس را در چهره دوستان در سازمان غذا و دارو دید اما آنها همچنان به کار خود ادامه می‌دادند.
در کارخانه‌ها نیز با وجود شکستن شیشه‌ها، نیروهای تولید مشغول پاکسازی و آماده‌سازی خطوط بودند تا دوباره تولید را راه‌اندازی کنند؛ آن هم در شرایطی که خطر جانی بالایی وجود داشت.
در این سال‌های پرفرازونشیب، بخش صنعت و هیات مدیره سندیکا تلاش کردند این صنعت سرپا بماند و چراغ آن روشن بماند تا مردم بدون دارو نمانند.
خروجی همه اقدامات ما باید این باشد که دسترسی مردم به دارو قطع نشود و بیماران با مشکل مواجه نشوند. اگر بتوانیم این کار را انجام دهیم، می‌توانیم با سربلندی در برابر مردم بایستیم.
برای بیماری که نیاز فوری به دارو دارد یا برای فرد که عزیزش در بیمارستان بستری است، توضیح درباره تحریم و مشکلات تامین، جای دارو را نمی‌گیرد. امیدوارم خدا کمک کند تا در هر جایگاهی که هستیم در حد توان، تامین دارو را به درستی انجام دهیم.
