در کشور ما، مانند بسیاری از موضوعات مرتبط با علوم انسانی و ذهنی، روابط عمومی نیز کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
روابط عمومی از علوم مدرنی است که از ترکیب چند حوزه علمی شکل گرفته و از آن به عنوان "هنر هشتم" یاد می‌شود. فردی که در حوزه روابط عمومی فعالیت می‌کند، علاوه بر شناخت رسانه، باید با جامعه‌شناسی، رفتارشناسی و مردم‌شناسی نیز آشنا باشد تا بتواند گام‌های نخست را درست بردارد.
سال‌هاست در کشور ما روابط عمومی به یک عنوان محدود شده و بیشتر به سمت رسانه گرایش پیدا کرده است درحالی‌که رسانه تنها بخشی از دنیای گسترده روابط عمومی است.
متاسفانه به دلیل مقطعی و کوتاه‌مدت بودن بسیاری از مدیریت‌ها، تلاش می‌شود دستاوردها عمدتا از طریق رسانه و به ویژه قالب‌های رپورتاژی معرفی شوند درحالی‌که روابط عمومی باید بسیار فراتر از این عمل کند.
شرکت‌های بزرگ و بین‌المللی، از جمله اپل و تویوتا، به این نتیجه رسیده‌اند که روابط عمومی قوی برای فعالیت و حتی معرفی و فروش محصولات ضروری است.
در کشور ما، به ویژه در روابط عمومی‌های دولتی، در بسیاری از موارد نبود یا حضور روابط عمومی تاثیر چندانی ندارد. روابط عمومی باید به جایگاهی برسد که فقدان آن کاملا احساس شود و سازمان بدون آن نتواند مسیر خود را به درستی ادامه دهد.
در حوزه دارو و فرآورده‌های سلامت نیز روابط عمومی باید در کنار بخش بازاریابی قرار گیرد اما این حوزه‌ها نباید با یکدیگر خلط شوند. لازم است بین روابط عمومی سازمان غذا و دارو و شرکت‌های دارویی همگرایی واقعی شکل بگیرد تا موضوعات مهم این حوزه به درستی برای جامعه تبیین شود.
اکنون موضوع قیمت‌گذاری یکی از مسائل مهم و پاشنه آشیل تولید است. اگر شرکت‌ها در این زمینه کنار سازمان غذا و دارو نباشند و به تبیین موضوع کمک نکنند، دستیابی به موفقیت دشوار خواهد بود.
موضوع تولید نشدن واکسن آنفلوآنزای ایرانی نیز شاید تا حدی به این مساله بازگردد که نتوانستیم موضوع را برای مردم به درستی تبیین کنیم و همچنان ذهنیت "محصول خارجی بهتر است" وجود دارد.
در کشور تک‌ستاره‌هایی در حوزه روابط عمومی هستند که کار خود را به خوبی انجام می‌دهند اما هنوز یک مجموعه منسجم و همگرایی لازم بین روابط عمومی‌ها شکل نگرفته است و با این دست فرمان هم بعید می‌دانم شکل بگیرد.
