در زمینه تاب‌آوری زنجیره تامین دارو، موضوع اصلی اقتصاد است. اگر بتوانیم اقتصاد بنگاه‌ها را حفظ کنیم، این بنگاه‌ها و در نهایت نظام دارویی کشور تاب‌آور خواهند بود. اینکه تصور کنیم صرفا با پُر کردن انبارهای دارویی می‌توان به تاب‌آوری رسید، یک سوءتفاهم است. تاب‌آوری زمانی محقق می‌شود که توان تولید و اقتصاد بنگاه‌ها در سراسر زنجیره حفظ شود.
نکته مهم این است که به جای اینکه حمایت از بیمار را صرفا در انتهای زنجیره دنبال کنیم، باید حمایت‌های لازم از بنگاه‌ها نیز در ابتدای زنجیره مورد توجه قرار گیرد تا این مجموعه‌ها بتوانند از نظر اقتصادی روی پای خود بایستند. اگر انتظار داریم بنگاه‌ها در شرایط بحرانی و هنگام بروز شوک‌ها در کنار نظام سلامت باشند، باید در شرایط عادی نیز برای توانمندسازی آنها تلاش کنیم.
همچنین تاب‌آوری باید در تمام زنجیره تامین جاری باشد. صرف تولید یک ماده موثره دارویی به معنای تاب‌آوری نیست و باید به پیش‌سازها و سایر نهاده‌های موردنیاز نیز توجه شود. هرچه در زنجیره تامین به عمق تولید بیشتر توجه کنیم، تاب‌آوری افزایش می‌یابد.
در حال حاضر، بین رگولاتوری سازمان غذا و دارو و شرکت ملی صنایع پتروشیمی، یک حلقه مفقوده در میانه زنجیره وجود دارد؛ از یک سو صنعت پتروشیمی به دنبال توسعه صنایع است و از سوی دیگر، سازمان غذا و دارو بر تامین، حفظ و دسترسی به دارو تمرکز دارد. لازم است این دو سر طیف در کنار یکدیگر قرار گیرند و برای بخش میانی زنجیره و ایجاد سازوکارهای لازم برای اتصال پتروشیمی به صنعت دارو چاره‌اندیشی کنند.
